vrijdag 18 april 2008
dinsdag 15 april 2008
Hebreeuws (die lezen van rechts naar links), Zweeds, Iers, Afrikaans en Hindi.
Namibie is niet echt dichtbezaaid met mense, iets minder dan 1,5 miljoen ofzo, en dat is te merken. Iemand ooit geprobeerd om in Belgie 10 km te rijden zonder een levende ziel tegen t lijf te lopen? Ik betwijfel of 't zou lukken, maar in Namibia lukt dit vlot voor enkele honderden kilometers. Die conclusie zou je ook kunnen trekken in Windhoek, de hoofdstad en grootste stad in dit land. Deze stad ook waar ik (gedwongen) drie dagen moet verblijven vanwege een gering aantal bussen richting Kaapstad, is niet echt de meest bruisende stad ter wereld. Verwacht geen Parijs of Londen, geen Brussel of Barcelona, eerder iets provinciaals zoals Hasselt. Geen noemenswaardige bezienswaardigheden, ter illustratie voor de mensen van Lommel, het clubhuis van Stort Sport ziet er beter uit dan het Nationaal Museum van Namibie. Daarnet vergeefs lopen zoeken naar een internetcafe waar men ook daadwerkelijk internet heeft.
De aanloop naar deze stad daarentegen was geweldig. Nog nooit in mijn leven zo dicht bij de natuur gestaan dan in Namibia, nog nooit zoveel sterren geteld, nooit zoveel mystiek, nooit zo diep in het vuur gekeken als de laatste weken, nooit zoveel gelijkgezinden met zulk verschillende achtergronden bij mekaar zien leven. Ik heb leren vloeken in het Hebreeuws (die lezen van rechts naar links), Zweeds, Iers, Afrikaans en Hindi. Ik heb reclame gemaakt voor Belgie, het land waar men geen regering nodig heeft, maar chocolade en bier. Ik heb de ZuidPool wereldberoemd gemaakt over alle windstreken. Ik heb respect genoten van de Nomadcrew die me bovenal een Zuid-Afrikaan noemden. Ik ben aangevallen en zwaar verminkt door een zuurspuitende Blisterbeetle en zag een doorn van 5 cm mijn voet doorboren!! auw, wat een leuke dings allemal. Ek het ook eienaardige ure gehou, apathisch genietend van de mooiste zonsondergangen en terug omhooggangen, ik heb kleuren gezien waarvan ik dacht dat ze niet bestonden, ik drink bier uit flesjes met een schroefdop (wanneer introduceren ze dit in Belgie?), ik heb gedanst met Sanmense op liedjes met idiote teksten. En goh, zoveel afscheid genomen van mensen, soms met de valse belofte elkaar vlug terug te zien, soms met de vaste overtuiging dat de wegen terug zullen kruisen.
Windhoek is daardoor eerder ontnuchterend op t moment, t lijkt een bevestiging van een eerder vermoed gevoel dat drukte, commercialiteit en overvloed eerder een gevoel van "leegte" veroorzaken. Op dit eigenste moment me aant verdiepen in de "outobiografie" van Koos Kombuis. Vreemd genoeg is dit de enigste persoon in mijn leven die ik persoonlijk ken, en waarvan een autobiografie bestaat. Ik blijf nog hier tot morgen, en dan ga ik enkele dagen terug naar Kaapstad, en Langstraat waar die kaffees nog oop is tot laat in die angry nagt, terug naar ashantilodge waar ik mijn spullen verstopt heb (dju t begint te regenen), terug naar mijn falende studie over Levinas' Gelaat van de Ander, terug naar over je schouder kijken in een poging om die skollie met zyn knuppel e mes te ontwijken. Enkele dollars armer na deze reis, maar steeds meer overtuigd dat de enige belangrijke currency "TIJD" is.
Vermoedelijk is dit de laatste entry op deze blog. In Kaapstad hier en daar goeie dag zeggen, de Koos nog eens opzoeken, en dan terug de vlieger op richting het land van Albert en Paola. Niet getreurd, heb er zin in.
Tot ziens,
het ga jullie goed,
Agento C.
De aanloop naar deze stad daarentegen was geweldig. Nog nooit in mijn leven zo dicht bij de natuur gestaan dan in Namibia, nog nooit zoveel sterren geteld, nooit zoveel mystiek, nooit zo diep in het vuur gekeken als de laatste weken, nooit zoveel gelijkgezinden met zulk verschillende achtergronden bij mekaar zien leven. Ik heb leren vloeken in het Hebreeuws (die lezen van rechts naar links), Zweeds, Iers, Afrikaans en Hindi. Ik heb reclame gemaakt voor Belgie, het land waar men geen regering nodig heeft, maar chocolade en bier. Ik heb de ZuidPool wereldberoemd gemaakt over alle windstreken. Ik heb respect genoten van de Nomadcrew die me bovenal een Zuid-Afrikaan noemden. Ik ben aangevallen en zwaar verminkt door een zuurspuitende Blisterbeetle en zag een doorn van 5 cm mijn voet doorboren!! auw, wat een leuke dings allemal. Ek het ook eienaardige ure gehou, apathisch genietend van de mooiste zonsondergangen en terug omhooggangen, ik heb kleuren gezien waarvan ik dacht dat ze niet bestonden, ik drink bier uit flesjes met een schroefdop (wanneer introduceren ze dit in Belgie?), ik heb gedanst met Sanmense op liedjes met idiote teksten. En goh, zoveel afscheid genomen van mensen, soms met de valse belofte elkaar vlug terug te zien, soms met de vaste overtuiging dat de wegen terug zullen kruisen.
Windhoek is daardoor eerder ontnuchterend op t moment, t lijkt een bevestiging van een eerder vermoed gevoel dat drukte, commercialiteit en overvloed eerder een gevoel van "leegte" veroorzaken. Op dit eigenste moment me aant verdiepen in de "outobiografie" van Koos Kombuis. Vreemd genoeg is dit de enigste persoon in mijn leven die ik persoonlijk ken, en waarvan een autobiografie bestaat. Ik blijf nog hier tot morgen, en dan ga ik enkele dagen terug naar Kaapstad, en Langstraat waar die kaffees nog oop is tot laat in die angry nagt, terug naar ashantilodge waar ik mijn spullen verstopt heb (dju t begint te regenen), terug naar mijn falende studie over Levinas' Gelaat van de Ander, terug naar over je schouder kijken in een poging om die skollie met zyn knuppel e mes te ontwijken. Enkele dollars armer na deze reis, maar steeds meer overtuigd dat de enige belangrijke currency "TIJD" is.
Vermoedelijk is dit de laatste entry op deze blog. In Kaapstad hier en daar goeie dag zeggen, de Koos nog eens opzoeken, en dan terug de vlieger op richting het land van Albert en Paola. Niet getreurd, heb er zin in.
Tot ziens,
het ga jullie goed,
Agento C.
dinsdag 8 april 2008
Kampvuur in de Namib
Ahoi comrades,
Lang geleden ondertussen. Op dit eigenste moment zit ik in Swakopmund, Namibie. De voorbije weken waren ongelooflijk. Van My Coke Fest en 't Cape Town International Jazz Festival tot 't gewone leven in Kaapstad, van de machtige zandduinen in de Namib desert tot kamperen in Fiddlers Creek aan de grens van Zuid-Afrika, van gearresteerd worden wegens "illegaly crossing the border with Namibia" tot kampvuurtjes laat in de nacht. Veel nieuwe vriendjes gemaakt, veel pintjes gedronken, de zon zien opkomen in Sossusvlei. De sfeer in de groep waarmee ik nu reis is opperbest en er zijn een boel leuke mensen bij. De komende dagen trekken we richting Spitskoppe, en dan verder naar 't noorden, de Himba tribe opzoeken, dan naar Windhoek voor vier dagen en dan een 5-tal dagen terug in Kaapstad en dan... naar huis. Schitterend allemaal. Ik beloof jullie dat ik mooier weer meeneem.
FF wat fotookes posten,
tot vlug,
Agento C.
Lang geleden ondertussen. Op dit eigenste moment zit ik in Swakopmund, Namibie. De voorbije weken waren ongelooflijk. Van My Coke Fest en 't Cape Town International Jazz Festival tot 't gewone leven in Kaapstad, van de machtige zandduinen in de Namib desert tot kamperen in Fiddlers Creek aan de grens van Zuid-Afrika, van gearresteerd worden wegens "illegaly crossing the border with Namibia" tot kampvuurtjes laat in de nacht. Veel nieuwe vriendjes gemaakt, veel pintjes gedronken, de zon zien opkomen in Sossusvlei. De sfeer in de groep waarmee ik nu reis is opperbest en er zijn een boel leuke mensen bij. De komende dagen trekken we richting Spitskoppe, en dan verder naar 't noorden, de Himba tribe opzoeken, dan naar Windhoek voor vier dagen en dan een 5-tal dagen terug in Kaapstad en dan... naar huis. Schitterend allemaal. Ik beloof jullie dat ik mooier weer meeneem.
FF wat fotookes posten,
tot vlug,
Agento C.
Abonneren op:
Reacties (Atom)